با خودم بودم!

در بیم و هراس و اضطرابیم همه 

تسلیم عذاب التهابیم همه

آرامش و امنیت که همسایه ی ماست

پیوسته چرا در تب و تابیم همه

*

آرامش و امنیت که همسایه ی ماست

اندوه ولی همیشه در خانه ی ماست

همسایه کجا به داد همسایه رسد

سوزیم چو شمع و غصه پروانه ی ماست

/ 0 نظر / 6 بازدید