یاد باد آنکه ز ما وقت سفر یاد نکرد
ساعت ٢:٢٧ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۳۸٩/۱٠/٢٢  کلمات کلیدی: خاطره

به بهانه درگذشت عباس بقا

یادت هست

وقتی می آمد: سلام علیکم؛

جوری که همه می شنیدند و می شکفتند

می آمد و غم را می برد و عطر شادی را می پراکند

گره گشایی که گرهی در ابرو نداشت

                             دیدی چه بیماری و مرگ را به سخره گرفته بود. یعنی:

"بقا" اینگونه است.

آری "بقا" اینگونه بود.

و رفت

و باورم شد که این فناکده را "بقا"یی نیست.

عجیب طنین این صدا در گوش جان پیچیده است

و این چهره گشاده از نظر محو نمی شود.

چقدر همه جا ساکت است

چقدر همه چیز آرام است

                                                   آخر او همه جا بود

                                                   آخر او هرگز آرام نداشت

دل ها غمگین

غم ها سنگین

سکوت است و ... سکوت

بود:

ساده و صمیمی  یاریگر همیشه حاضر

                                             و همیشه بود

                                                                تا آخرین دم

                                                                                در همین نزدیکی

که هنوز هست

                 این غایب از نظر

                                    در هر گوشه این مرکز

                                                         و در هر دل

                                                                   که یادگاری از او با خود دارد.

                                                                                       باقی

                                                                                            قلب مرکز

                                                                                                     به "بقا" یش.

غرض نقشی است که از ما باز ماند                که گیتی را نمی بینم "بقا"یی

 

تیرماه 89


 
 
 
 
log